Niemandsland


TEKST VAN DE WEEK


                             

De waarde van drie euro

Lisa Smal

20-06-2018

Toen ik op mezelf ben gaan wonen, ben ik verslaafd geraakt aan tweedehands-koopjes jagen. Mijn studentenbudget liet mij geen andere keus. Er was geen andere manier om mijn studentenflatje in te richten. Nu mijn kamer ingericht is, kan ik het nog steeds niet laten om minimaal één keer per dag een paar facebookgroepen zoals “amsterdam yard sale” en “vraag en aanbod 020” door te scrollen, op zoek naar koopjes. Laatst werd mijn aandacht getrokken door een advertentie van een vrouw die meer dan dertig kledingstukken probeerde te verkopen. “Alles één euro! Behalve het spijkerjasje. Die is drie euro” stond erboven.

Ik moest er een beetje om lachen. Wat maakt die twee euro uit voor iemand die blijkbaar de ruimte heeft om bijna een complete garderobe weg te doen? Bij sommige kledingstukken zat het kaartje er zelfs nog aan. Maar het ging waarschijnlijk helemaal niet om de concrete waarde van die twee euro. Het was alleen belangrijk om aan te geven dat het jasje bijzonderder was dan de andere kledingstukken.

Geld is niet zo concreet als we denken. Twee euro is niet altijd hetzelfde. Met geld proberen ook we de symbolische waarde van spullen aan te geven. Door de waarde van spullen uit te drukken in geld, proberen we te laten zien wat dingen voor ons betekenen.

Goed zijn in Ramadan

Fenneke Wekker

08-06-2018


Eén miljoen Nederlanders zijn op dit moment bezig met de Ramadan; 30 dagen vasten. Ik was benieuwd hoe het is om te vasten, en of het ook kan als je niet gelovig bent. Wat doet het met je? Welke inzichten levert het je op? Word je er religieus van? En vooral, kan je ook gewoon één dagje meedoen, of telt dat niet?

Ervaringsdeskundigen Fatiha El-Hajjari en haar zussen hielpen mij door mijn eerste dag vasten heen. Hier een verslag van een bijzondere ervaring:

5 juni, 3:00 uur:
Ik maak mijn ontbijt klaar in een slapend huis. Ik wil mijn kinderen en man niet wakker maken. Gelukkig ben ik niet alleen. Aan de overkant van de straat springen bij verschillende huizen de lichten aan. We zijn met een miljoen, denk ik bij mezelf. Je hoeft dit vandaag niet alleen te doen.

Liefde mag er zijn

Rosa in ’t Hout

02-06-2018


Toen ik haar ontmoette op een festival wist ik het vrijwel meteen, al had ik daar nooit eerder over na gedacht: ik val op meisjes. Ik zat op dat moment nog in een relatie met een jongen die erg christelijk was. Hij had mij al een aantal keren duidelijk gemaakt dat hij mensen die op hetzelfde geslacht vielen een beetje vies vond. Ik heb daarom mijn seksualiteit en mijn gevoelens voor haar lang verborgen gehouden. Op een gegeven moment kwam hij er natuurlijk achter. Zoals verwacht had hij het nog moeilijker met het feit dat ik verliefd was geworden op een meisje dan dat ik verliefd was geworden op iemand anders. Toen we uit elkaar gingen heb ik erg veel haat over me heen gekregen. Ik kreeg elke dag meerdere berichtjes van klasgenoten over hoe walgelijk ze het vonden dat ik niet aan het plaatje van jongen-meisje-huisje-boompje-beestje voldeed.

Dakloos

Marieke Bauwens

25-05-2018


Een oud schoolgebouw verderop in de buurt waar ik woon is voor bijna 2 miljoen gekocht door een vastgoedbelegger die daar studentenwoningen in had gedacht. Voor de school staan wat speeltoestellen die die naam eigenlijk niet meer verdienen; een glijbaan in een klimtoestel en drie stenen beren. Ik schrijf er een stukje over voor de wijkkrant en op een regenachtige zondagmiddag maak ik foto’s van de school en de beren.

Een jongen van begin 20 fietst naar me toe, stapt af en vraagt of hij me wat mag vragen. ‘Natuurlijk’, zeg ik. ‘Bent u een makelaar?’, en ik schiet in de lach. Ik ben nog maar net gewend aan ú en mevrouw en dat ik doe denken aan een makelaar, dat is verrassend. Ik vertel hem dat ik foto’s voor de wijkkrant maak.

Mijn Palestijnse sjaal

Fenneke Wekker

21-05-2018

                      

In de jaren tachtig, toen ik 15 was en tegen kernwapens demonstreerde, droeg ik met trots een Palestijnse sjaal. Waarom wist ik eigenlijk niet, maar als je ging protesteren móest je gewoon zo’n ding hebben. Toen de ME met paardengeweld en traangas op ons in schoot, was ik blij dat ik mij in mijn sjaal kon verschuilen.

Toen ik 17 was en de Berlijnse Muur viel, droeg ik met trots mijn Palestijnse sjaal. We dansten op het schoolplein, zwaaiend met onze sjaals: Eindelijk gerechtigheid! Waarom het een Palestijnse sjaal moest zijn terwijl dit over Duitsland ging, wist ik eigenlijk niet. Maar je móest gewoon zo’n ding hebben.


Het verlangen naar vijftig tinten grijs

Jan Willem Duyvendak

11-05-2017


“Een nieuwe lente en een nieuw geluid: Ik wil dat dit lied klinkt als een gefluit”, zo luiden de eerste zinnen van het gedicht Mei van Herman Gorter. Een nieuwe lente, een nieuw geluid, wat zou dat welkom zijn. Zo welkom in een wereld waarin iedereen vastgeroest lijkt te zitten in voorspelbare meningen en meninkjes. Een nieuw geluid, kom er maar eens om in de Nederlandse media.

Nog vorige week kondigde de NRC trots aan dat Paul Scheffer als “nieuwe columnist” was aangetrokken (okay, ze schreven er wel bij dat hij dat in 1990 ook al was…). Scheffer was echter geheel zijn voorspelbare zelf door Moslims weer ergens de schuld van te geven (dit keer van het oplevende antisemitisme). Waarschijnlijk had de NRC geen behoefte aan een nieuw geluid.

Maar het is lente. Waarom wéér al die stereotypen en clichés, waarom geen nuances, ambivalenties en ongerijmdheden? Waarom alles zo zwart-wit, waarom geen vijftig kleuren grijs?

China

Lea Klarenbeek

04-05-2018


Toen ik in 2010 voor het eerst in China was, werd ik overvallen door een enorme interesse in het land. Een land, dat relatief kort geleden zulke diepe ellende had gekend, dat economisch gezien ontzettend in de lift zat, waar de gebruiken van de bevolking zó anders waren dan ik gewend was, maar waar ik me tegelijkertijd best wel op mijn gemak voelde. Hier moest ik meer van weten.

China werd mijn favoriete reisbestemming en een hobby op zich. Ik begon te lezen over China, documentaires te kijken en ging nog twee keer terug voor langere tijd. Ik was dolenthousiast. Niet omdat het er zo paradijselijk en perfect was, maar zo ontzettend interessant. Omdat het land vooruitgang ademt, maar tegelijkertijd zo ongrijpbaar was. Omdat ik me elke dag meerdere keren afvroeg: hè, maar waarom...? En dan vervolgens weken bezig was een antwoord op die vraag te vinden, vaak zonder echt succes. China verveelde me nooit.