Niemandsland


TEKST VAN DE WEEK




Woordenboek

16-07-2018

Josien Arts


Vrouwen in de wetenschap

Lea Klarenbeek

08-07-2018


Bij het woord ‘wetenschapper’ denken mensen eerder aan een man dan aan een vrouw. Vrouw zijn in de wetenschap is daardoor niet zomaar een gegeven. Veel eigenschappen die met vrouwen worden geassocieerd matchen niet lekker met het ideaalbeeld van wetenschap: objectief en rationeel. Empathie, sensitiviteit, en sensualiteit zijn hierbij niet op hun plaats. Neem daarbij de opvatting dat vrouwen beter zouden zijn in het uitvoeren van taken waar mannen meer creatieve denkers zouden zijn, en het is duidelijk dat mannen en vrouwen niet zomaar gelijke kansen hebben in de wetenschappelijke wereld.

De waarde van drie euro

Lisa Smal

20-06-2018

Toen ik op mezelf ben gaan wonen, ben ik verslaafd geraakt aan tweedehands-koopjes jagen. Mijn studentenbudget liet mij geen andere keus. Er was geen andere manier om mijn studentenflatje in te richten. Nu mijn kamer ingericht is, kan ik het nog steeds niet laten om minimaal één keer per dag een paar facebookgroepen zoals “amsterdam yard sale” en “vraag en aanbod 020” door te scrollen, op zoek naar koopjes. Laatst werd mijn aandacht getrokken door een advertentie van een vrouw die meer dan dertig kledingstukken probeerde te verkopen. “Alles één euro! Behalve het spijkerjasje. Die is drie euro” stond erboven.

Ik moest er een beetje om lachen. Wat maakt die twee euro uit voor iemand die blijkbaar de ruimte heeft om bijna een complete garderobe weg te doen?

Goed zijn in Ramadan

Fenneke Wekker

08-06-2018


Eén miljoen Nederlanders zijn op dit moment bezig met de Ramadan; 30 dagen vasten. Ik was benieuwd hoe het is om te vasten, en of het ook kan als je niet gelovig bent. Wat doet het met je? Welke inzichten levert het je op? Word je er religieus van? En vooral, kan je ook gewoon één dagje meedoen, of telt dat niet?

Ervaringsdeskundigen Fatiha El-Hajjari en haar zussen hielpen mij door mijn eerste dag vasten heen. Hier een verslag van een bijzondere ervaring:

5 juni, 3:00 uur:
Ik maak mijn ontbijt klaar in een slapend huis. Ik wil mijn kinderen en man niet wakker maken. Gelukkig ben ik niet alleen. Aan de overkant van de straat springen bij verschillende huizen de lichten aan. We zijn met een miljoen, denk ik bij mezelf. Je hoeft dit vandaag niet alleen te doen.

Liefde mag er zijn

Rosa in ’t Hout

02-06-2018


Toen ik haar ontmoette op een festival wist ik het vrijwel meteen, al had ik daar nooit eerder over na gedacht: ik val op meisjes. Ik zat op dat moment nog in een relatie met een jongen die erg christelijk was. Hij had mij al een aantal keren duidelijk gemaakt dat hij mensen die op hetzelfde geslacht vielen een beetje vies vond. Ik heb daarom mijn seksualiteit en mijn gevoelens voor haar lang verborgen gehouden. Op een gegeven moment kwam hij er natuurlijk achter. Zoals verwacht had hij het nog moeilijker met het feit dat ik verliefd was geworden op een meisje dan dat ik verliefd was geworden op iemand anders. Toen we uit elkaar gingen heb ik erg veel haat over me heen gekregen. Ik kreeg elke dag meerdere berichtjes van klasgenoten over hoe walgelijk ze het vonden dat ik niet aan het plaatje van jongen-meisje-huisje-boompje-beestje voldeed.

Dakloos

Marieke Bauwens

25-05-2018


Een oud schoolgebouw verderop in de buurt waar ik woon is voor bijna 2 miljoen gekocht door een vastgoedbelegger die daar studentenwoningen in had gedacht. Voor de school staan wat speeltoestellen die die naam eigenlijk niet meer verdienen; een glijbaan in een klimtoestel en drie stenen beren. Ik schrijf er een stukje over voor de wijkkrant en op een regenachtige zondagmiddag maak ik foto’s van de school en de beren.

Een jongen van begin 20 fietst naar me toe, stapt af en vraagt of hij me wat mag vragen. ‘Natuurlijk’, zeg ik. ‘Bent u een makelaar?’, en ik schiet in de lach. Ik ben nog maar net gewend aan ú en mevrouw en dat ik doe denken aan een makelaar, dat is verrassend. Ik vertel hem dat ik foto’s voor de wijkkrant maak.

Mijn Palestijnse sjaal

Fenneke Wekker

21-05-2018

                      

In de jaren tachtig, toen ik 15 was en tegen kernwapens demonstreerde, droeg ik met trots een Palestijnse sjaal. Waarom wist ik eigenlijk niet, maar als je ging protesteren móest je gewoon zo’n ding hebben. Toen de ME met paardengeweld en traangas op ons in schoot, was ik blij dat ik mij in mijn sjaal kon verschuilen.

Toen ik 17 was en de Berlijnse Muur viel, droeg ik met trots mijn Palestijnse sjaal. We dansten op het schoolplein, zwaaiend met onze sjaals: Eindelijk gerechtigheid! Waarom het een Palestijnse sjaal moest zijn terwijl dit over Duitsland ging, wist ik eigenlijk niet. Maar je móest gewoon zo’n ding hebben.