Niemandsland


TEKST VAN DE WEEK


Mijn Palestijnse sjaal

Fenneke Wekker

21-05-2018

In de jaren tachtig, toen ik 15 was en tegen kernwapens demonstreerde, droeg ik met trots een Palestijnse sjaal. Waarom wist ik eigenlijk niet, maar als je ging protesteren móest je gewoon zo’n ding hebben. Toen de ME met paardengeweld en traangas op ons in schoot, was ik blij dat ik mij in mijn sjaal kon verschuilen.

Toen ik 17 was en de Berlijnse Muur viel, droeg ik met trots mijn Palestijnse sjaal. We dansten op het schoolplein, zwaaiend met onze sjaals: Eindelijk gerechtigheid! Waarom het een Palestijnse sjaal moest zijn terwijl dit over Duitsland ging, wist ik eigenlijk niet. Maar je móest gewoon zo’n ding hebben.

Ik ben mijn sjaal kwijt geraakt. Geen idee waar hij is gebleven. Ergens vergeten, m’n schoenen mee gepoetst, een cadeautje mee ingepakt; ik weet het niet meer.

Toen ik vorige week 46 werd en toevallig in Parijs was tijdens de grootschalige protesten tegen Macron, zag ik een oude Parisienne met een Palestijnse sjaal. Ze trok een lange neus naar de politiebusjes die in colonne voorbij reden. Ze stak haar vuist op en schreeuwde dreigende Franse woorden. Haar sjaal brutaal wapperend om haar nek.

Het verlangen naar vijftig tinten grijs

Jan Willem Duyvendak

11-05-2017


“Een nieuwe lente en een nieuw geluid: Ik wil dat dit lied klinkt als een gefluit”, zo luiden de eerste zinnen van het gedicht Mei van Herman Gorter. Een nieuwe lente, een nieuw geluid, wat zou dat welkom zijn. Zo welkom in een wereld waarin iedereen vastgeroest lijkt te zitten in voorspelbare meningen en meninkjes. Een nieuw geluid, kom er maar eens om in de Nederlandse media.

Nog vorige week kondigde de NRC trots aan dat Paul Scheffer als “nieuwe columnist” was aangetrokken (okay, ze schreven er wel bij dat hij dat in 1990 ook al was…). Scheffer was echter geheel zijn voorspelbare zelf door Moslims weer ergens de schuld van te geven (dit keer van het oplevende antisemitisme). Waarschijnlijk had de NRC geen behoefte aan een nieuw geluid.

Maar het is lente. Waarom wéér al die stereotypen en clichés, waarom geen nuances, ambivalenties en ongerijmdheden? Waarom alles zo zwart-wit, waarom geen vijftig kleuren grijs?

China

Lea Klarenbeek

04-05-2018


Toen ik in 2010 voor het eerst in China was, werd ik overvallen door een enorme interesse in het land. Een land, dat relatief kort geleden zulke diepe ellende had gekend, dat economisch gezien ontzettend in de lift zat, waar de gebruiken van de bevolking zó anders waren dan ik gewend was, maar waar ik me tegelijkertijd best wel op mijn gemak voelde. Hier moest ik meer van weten.

China werd mijn favoriete reisbestemming en een hobby op zich. Ik begon te lezen over China, documentaires te kijken en ging nog twee keer terug voor langere tijd. Ik was dolenthousiast. Niet omdat het er zo paradijselijk en perfect was, maar zo ontzettend interessant. Omdat het land vooruitgang ademt, maar tegelijkertijd zo ongrijpbaar was. Omdat ik me elke dag meerdere keren afvroeg: hè, maar waarom...? En dan vervolgens weken bezig was een antwoord op die vraag te vinden, vaak zonder echt succes. China verveelde me nooit.

Activisme door niets te doen

Lisa Smal

24-04-2018

                         

In januari heb ik, om al mijn goede voornemens een plek te geven, een bulletjournal gekocht. Eigenlijk is een bulletjournal niet veel meer dan een normaal schoolschrift, maar dan met puntjes in plaats van ruitjes of lijntjes. Een bulletjournal zou op de een of andere manier helpen met het creëren van rust en regelmaat in je leven. Een soort zen voor de ongeduldige millennial.

Op instagram had ik gezien hoe mijn kunstige vrienden in de mooiste handschriften levenswijsheden, to-dolijstjes en concepten voor nieuwe kunstwerken in hun bulletjournals schreven. “Misschien is dit een handige tool om mijn leven op orde te krijgen”, dacht ik. Dus begon ik 2018 vol goede moed, zoals het bijgeleverde instructieboekje aanraadde, met het maken van agendapagina’s in mijn nieuwe bulletjournal.



Politiek correct

Josien Arts

16-04-2018


Ik was laatst op een feestje met alleen maar witte hoogopgeleide mensen, voornamelijk mannen. Alle clichés passeerden de revue: er werden verhalen uitgewisseld over wie welk meisje onlangs nog “had gedaan” (het idee dat zijzelf door een meisje waren gedaan, kwam niet bij ze op), ze maakten elkaar met enige regelmaat beledigend uit voor “homo!” en het moest natuurlijk ook nog even gaan over zwarte mensen (die ze onbeschaamd met het n-woord aanduidden). Zo werd een voetballer nagedaan met behulp van aapbewegingen en -geluiden en maakte iemand de opmerking dat "we" niet te hard moeten zijn, want “die negers zijn net gewone mensen”. Waar de seksistische en homofobe uitspraken ongemerkt voorbij gingen, werden de racistische uitlatingen steevast opgevolgd door opmerkingen als “o oh, dat mag ik eigenlijk niet zeggen hè?” of “wat erg dat ik dat zomaar zeg hè?” Wat voor de anderen het teken leek te zijn om vrijuit te mogen (door) lachen.

Links economisme

Jan Willem Duyvendak

09-04-2018


Als redacteur van het onvolprezen tijdschrift Ethnography word ik overspoeld door een nieuw genre artikelen. Het gaat hierbij om artikelen waarin de auteur (ook) zichzelf onderzoekt, ‘auto-etnografische’ artikelen. Het is makkelijk om dit genre af te doen als een extreme vorm van academisch narcisme, maar dat lijkt me onterecht. Het zijn namelijk bijna uitsluitend auteurs uit minderheidsgroepen die dergelijke artikelen insturen; zij kunnen (en mogen) blijkbaar niet om zichzelf heen als zij onderzoek doen. Wie zij zijn, speelt een grote rol in hun etnografie en om zich daar rekenschap van te geven, maken zij zichzelf tot onderdeel van hun onderzoek.


Dodenherdenking

Mick Kemeling

01-04-2018


Het is zeven uur 's avonds wanneer ik langs een groepje ouderen ren. Plechtig kijken ze naar een oorlogsmonument. Eigenlijk zouden ze overal wel kunnen staan, deze heren in pak, want mijn stad is één groot oorlogsmonument. In niet veel Nederlandse steden vielen er meer bommen dan in Den Helder, geallieerde bommen weliswaar – dus die zijn minder kwaadaardig. Te lang kan ik er niet bij stilstaan; ik moet de bus immers halen. Ik wil mijn afspraak om de stilte te beleven met een mooi blond meisje niet missen.