Activisme door niets te doen

Lisa Smal

24-04-2018

In januari heb ik, om al mijn goede voornemens een plek te geven, een bulletjournal gekocht. Eigenlijk is een bulletjournal niet veel meer dan een normaal schoolschrift, maar dan met puntjes in plaats van ruitjes of lijntjes. Een bulletjournal zou op de een of andere manier helpen met het creëren van rust en regelmaat in je leven. Een soort zen voor de ongeduldige millennial.

Op instagram had ik gezien hoe mijn kunstige vrienden in de mooiste handschriften levenswijsheden, to-dolijstjes en concepten voor nieuwe kunstwerken in hun bulletjournals schreven. “Misschien is dit een handige tool om mijn leven op orde te krijgen”, dacht ik. Dus begon ik 2018 vol goede moed, zoals het bijgeleverde instructieboekje aanraadde, met het maken van agendapagina’s in mijn nieuwe bulletjournal.

Dit was moeilijker dan ik dacht. Het hokje voor donderdag was elke keer op de een of andere manier groter dan die van vrijdag. En doordat een week een oneven aantal dagen heeft, was het toch lastig de pagina’s in te delen. In alle voorbeelden werden de weekenden als een soort minderwaardig aanhangsel aan het eind van de week kleiner en onderdanig rechts onderaan de pagina afgebeeld. Alsof zaterdagen en zondagen er niet toe doen.

Het tekenen in mijn bulletjournal zette me aan het denken. Waarom doen we alsof onze vrije dagen minder waard zijn dan andere dagen?

Het antwoord vond ik facebookscrollend in een citaat van Herman de Coninck: “Toen ik ooit lesgaf, poëzie, aan jongens die daar helemaal niet om gevraagd hadden, was de eerste vraag: moeten we dat kennen voor het examen? Nee, voor het leven, zei ik. En de tweede vraag was: waartoe dient dat dan? Ik vond dat een erg domme vraag, en probeerde kwaadaardig te onthouden wie ze gesteld had. Poëzie dient namelijk nergens toe, en dat is op zich al een verdienste. Deze wereld wordt verpest door zijn utilitarisme, als iets niet meer meteen winstgevend is, deugt het niet. Dus leve het nutteloze.”

Het is dit utilitarisme, dit streven naar efficiëntie en nut, dat we terugzien in onze agenda’s. Dagen waarop we werken en een economische bijdrage leveren, krijgen meer ruimte dan de vrije weekenden. We vergeten hoe belangrijk het is om niets te doen, om niet nuttig te zijn. We vergeten dat niet nuttig zijn ook iets kan bijdragen. Rust.

Geïnspireerd door dit citaat begon ik de nieuwe pagina’s in mijn bulletjournal: een pagina voor alleen zaterdag, en de volgende helemaal voor zondag. Trots op mijn activisme begon ik mijn afspraken van dat weekend op te schrijven. Langzaam vulden de pagina’s zich, tot ze er net zo uitzagen als de rest van de dagen: afspraak na afspraak en to-dolijstjes in de hoekjes gekrabbeld. Waarom is niets doen zo moeilijk? “Alleen activisme in mijn bulletjournal is nog lang niet genoeg om mijn leven op orde te krijgen” besefte ik, “laat staan om de wereld meer rust te geven”.