God, save America

God, save America

13-11-17

Fenneke Wekker

[FOR ENGLISH, SEE BELOW]

“Oh, Lord, help us. We can’t do this by ourselves!” roept de voorganger in de kerk.
Het orgeltje en de drums spelen opzwepend, de mensen in de zaal roepen bevestigend “Oh, help us, Lord!” “Jezus! Help us.”

Afgelopen zondag ging ik voor het eerst naar de Baptist Church niet ver bij mij vandaan. Ik ben niet gelovig, en heb als tiener zelfs enige weerzin tegen het geloof en de kerk ontwikkeld. Maar toch, na bijna vier maanden in St. Louis, voelde ik echt de behoefte om op een plek te zijn waar mensen in iets moois geloven, waar je nog iets van hoop kunt voelen. Want mensenkinderen, wat een depressie en machteloosheid en somberheid zie ik hier om me heen.

“Did you come here to see a miracle happen this morning?!” “Yeah!” roept iedereen uitzinning. “I said, did you come here to see the Lord this morning!” “Yeah!” “Well, let me tell you, he’s all around you! There are angels in this room today!”

Ik keek om me heen en zag dat het waar was. De mensen om me heen zo mooi, op hun best gekleed, stralende, lachende gezichten, omhelzingen, handkussen over en weer. Niet geforceerd, maar echt. Echte engelen. Dit had ik nog niet gezien in St. Louis, zoveel geluk en pure liefde.

Het leven is pittig in St. Louis. Er gaat geen dag voorbij dat je niet geconfronteerd wordt met de diepe ellende waarin de stad zich bevindt. Oude vrouwtjes die ’s nachts op straat staan te bedelen, “Ik kan mijn huur niet meer betalen, mevrouw, alles helpt”. Oude mannetjes met afgezette ledematen, zonder tanden, zonder geld, zonder iets, in een slaapzak voor de winkel. Ik heb één mijnheer ‘uitgekozen’ waarvoor ik nu een paar keer per week eten koop. Een totale machteloosheid maakt zich van je meester als je al die dakloze, zieke mensen op straat ziet. En dan heb ik het nog niet eens gehad over het geweld in de stad. De armoede die mensen tot wanhoop en criminaliteit drijft. De politie die schiet om te doden. De kinderen die geen enkele kans hebben om dit milieu te ontgroeien. Waar te beginnen?

“Did you come to see a MIRACLE today?!” “Yeah!” 
“We hadden dakloos kunnen zijn,” legt de voorganger uit, “maar kijk hoe we hier staan. Zo goed is God voor ons! St. Louis is een makkelijke plek om dood te gaan, maar kijk hoe we hier staan. Zo goed is God voor ons!” Iedereen juicht en roept, het gospelkoor zingt, het swingende orkestje speelt en niemand kan blijven zitten. Ook ik sta op en vind mezelf met mijn handen in de lucht, luid meezingend: “My Lord, I will serve you for the rest of my life!” We zingen en juichen het dak eraf en kunnen allemaal even een glimp van de hemel zien. Alle spanning van de stad valt van me af en ik voel me een uur lang volledig veilig en gelukkig.

Ik begin te zien waarom God in Amerika zo populair is. En op een bepaalde manier zelfs onmisbaar. In een land waar het ieder voor zich is, daar blijft alleen God over voor ons allen.

Nog 6 dagen tot zondag, dan mag ik weer.


[ENGLISH]

God, save America

13-11-17

Fenneke Wekker

"Oh, Lord, help us. We cannot do this by ourselves!" the pastor calls out. 
The organ and the drums play excitingly, the people in the hall shout affirmatively "Oh, help us, Lord!" "Jesus! Help us."

Last Sunday, for the first time, I went to the Baptist Church not far from where I live. I am not a believer, and have even developed some aversion to religion and the church as a teenager. Yet, after almost four months in St. Louis, I really felt the need to be in a place where people believe in something beautiful, where you can still feel some hope. Because, boy-oh-boy, what a depression and powerlessness and gloom I see around me.

"Did you come here to see a miracle happen this morning ?!" "Yeah!" everyone calls out. "I said, did you come here to see the Lord this morning!" "Yeah!" "Well, let me tell you, he's all around you! There are angels in this room today!"

I looked around and saw that it was true. The people around me were so beautiful, dressed at their best, their radiant, smiling faces, embracing each other, blowing kisses to each other. Not forced, but real. Real angels. I had not seen this in St. Louis, so much happiness and pure love.

Life is tough in St. Louis. Not a day goes by that you are not confronted with the deep misery in which the city finds itself. Old women who are begging in the streets at night, "I can no longer pay my rent, madam, everything helps". Old men with missing limbs, without teeth, without money, without anything, in a sleeping bag in front of the store. I have "chosen" one gentleman for whom I now buy food a few times a week. Total powerlessness takes over, when you see all those homeless, sick people on the street. And then I have not even mentioned the violence in the city. The poverty that drives people to  despair and crime. The police who shoots to kill. The children who have no chance to escape this environment. Where to start?

"Did you come to see a MIRACLE today?!" "Yeah!" 
"We could have been homeless in the street," the pastor explains, "but see how we stand here today. That’s how good God is to us! It’s easy to die here in St. Louis, but see how we stand here today. That's how good God is to us!” Everyone cheers and shouts, the gospel choir sings, the swinging orchestra plays and nobody can sit still. I, too, stand up and find myself dancing with my hands in the air, singing loudly: “My Lord, I will serve you for the rest of my life!” We sing and cheer the roof off and can all see a glimpse of heaven. All the tension of the city falls away from me and I feel completely safe and happy for an hour.

I am beginning to see why God is so popular in America. And in a way, even indispensable. In a country where it is everyone for himself, only God takes care of us all.

6 days to Sunday, then I can go again.