Het belang van amicaliteit/The importance of amicability

[FOR ENGLISH, SEE BELOW]


Het belang van amicaliteit

Fenneke Wekker

26-11-2017

Over Amerikanen wordt in Nederland vaak gezegd dat ze ‘nep’ zijn. Om zo aardig en joviaal tegen vreemden te zijn, dat is gewoon overdreven. We kennen elkaar niet, of pas net. Doe normaal.

Mijn vrienden en familieleden uit Nederland bellen me soms bezorgd op: “Je zit daar zo alleen in dat rare land. Gaat het wel goed met je?” En ja, het is een raar land, en het gaat ook niet altijd goed met mij. Maar ik ben niet alleen.

Vanaf de eerste dag in St. Louis zijn er mensen die voor mij zorgen, die zich over mij ontfermd hebben en me echt zien staan. Niet omdat ze mij kennen, of omdat ze me al lang kennen, maar eenvoudigweg omdat ik hun nieuwe beste vriend zou kúnnen zijn. Vanaf dag één word ik geholpen door collega's met het vinden van mijn weg in St. Louis, ik word omhelsd door vreemden. Ik krijg een high-five op straat omdat ik op iemands zus lijk, en de straatmuzikant op de hoek roept stralend: “Oh, ma’am, I have been looking out for you! So happy to see you again!”

Voor het middaguur heb ik alle complimenten al binnen die ik in Nederland met moeite in een jaar bij elkaar schraap. Ik blijk in St. Louis prachtig haar te hebben, me ontzettend goed te kleden, zelfs m’n oude schoenen vallen op als iets heel bijzonders. Mijn huidskleur is blijkbaar echt iets om over naar huis te schrijven; zwarte en witte mensen verbazen zich over mijn ‘goud-kleurigheid’ en houden niet op me te complimenteren. Bovendien blijk ik heel ‘authentiek’ te zijn. “Kijk," legt een vrouw in een café mij uit, "je hebt authentiek, maar jij bent echt het summum van authentiek. You’re such a beautiful person”. En als ik heb afgerekend bij de supermarkt, zegt de caissière: “Stay safe, sweetheart”.

Jan Willem Duyvendak en ik hebben in 2015 een essay geschreven over het belang van amicaliteit. Het was een soort gedachtenexperiment; hoe zou je ervoor kunnen zorgen dat mensen zich in een grote stad thuis en op hun gemak kunnen voelen, zonder dat ze dikke vrienden met elkaar hoeven te worden? Hoe verbind je mensen met elkaar die onderling in bijna alles van elkaar verschillen? Ons hypothetische antwoord op die vraag was: door amicaliteit. Door elkaar op straat niet als je mogelijke vijand, maar als mogelijke vriend te beschouwen.

Ik geloof dat we gelijk hebben gehad. Ik praat in St. Louis iedere dag met mensen op straat die ik niet ken; van zwervers tot bankpersoneel. Ik heb het gevoel dat er van mij gehouden wordt, en ik houd van iedereen. Heel overdreven.

Lieve mede-Nederlanders en potentiele nieuwe vrienden, ik ga dit gedrag mee terug nemen. Een beetje meer amicaliteit, een beetje meer liefde voor vreemden, een beetje meer openheid en gelijkwaardigheid naar elkaar, dat kunnen we in ons koude kikkerlandje wel gebruiken. Dus schrik niet als ik je omhels.


[ENGLISH]

The importance of amicability

Fenneke Wekker

26-11-2017

Americans are ‘fake’, most Dutch people would agree on that. To be so nice and jovial towards strangers, that is simply overdone. We do not know each other, or we only just met. Act normal.

Sometimes, friends and relatives from the Netherlands call me anxiously: "You must be so alone in that weird country. Are you okay?" And yes, it is a weird country, and I am not always doing okay. But I am not alone.

From the first day in St. Louis, there are people who care for me, who have taken care of me and really see me. Not because they know me, or because they have known me for a long time, but simply because I could be their new best friend. From day one, I am helped by colleagues finding my way in St. Louis, I am embraced by strangers. I get a high-five on the street because I look like someone's sister, and the street musician on the corner shouts: "Oh, ma'am, I have been looking out for you! So happy to see you again!"

Before noon, I have gathered all the compliments that, in the Netherlands, I would only scrape together in one year. I turn out to have beautiful hair in St. Louis, to dress very well, even my old shoes stand out as something very special. My skin color is apparently something to write home about; black and white people are amazed by my 'gold-colored' skin and cannot stop complimenting me about it. Moreover, I learned I am very 'genuine'. "Look," a woman in a café explained to me, "some people are genuine, but you are truly the ultimate. You're such a beautiful person". And when I check out at the supermarket, the cashier says: "Stay safe, sweetheart".

In 2015, Jan Willem Duyvendak and I wrote an essay on the importance of amicability. It was a kind of thought experiment; how could people feel at home and at ease in a big city, without having to become real friends? How can people connect when they differ in almost everything? Our hypothetical answer to that question was: through amicality. By not perceiving each other as a possible enemy, but rather as a possible friend.

I believe we were right. I talk to people in St. Louis every day who I do not know; from homeless people to bank employees. I feel that I am loved, and I love everyone. Very overdone.

Dear fellow Dutch and potential new friends, I am going to take this way of doing back home. A little more amicability, a bit more love for strangers, a bit more openness and equality towards each other: we can use some of that in our cold little country. So, please, don’t be shocked if I embrace you.