Dakloos

Marieke Bauwens

25-05-2018

Een oud schoolgebouw verderop in de buurt waar ik woon is voor bijna 2 miljoen gekocht door een vastgoedbelegger die daar studentenwoningen in had gedacht. Voor de school staan wat speeltoestellen die die naam eigenlijk niet meer verdienen; een glijbaan in een klimtoestel en drie stenen beren. Ik schrijf er een stukje over voor de wijkkrant en op een regenachtige zondagmiddag maak ik foto’s van de school en de beren.

Een jongen van begin 20 fietst naar me toe, stapt af en vraagt of hij me wat mag vragen. ‘Natuurlijk’, zeg ik. ‘Bent u een makelaar?’, en ik schiet in de lach. Ik ben nog maar net gewend aan ú en mevrouw en dat ik doe denken aan een makelaar, dat is verrassend. Ik vertel hem dat ik foto’s voor de wijkkrant maak.

‘Oh, dat is mooi’ zegt hij en hij vertelt dat hij dakloos is, vaak op straat slaapt en hoe vervelend dat is. Ik opper de Kesslerstichting, is hij daar al geweest? ‘Ja, maar dat is 3 euro, en de winterregeling is opgeheven’ reageert hij. ‘En kan je niet terecht bij het Leger des Heils’, ga ik door. ’Ook 3 euro.’ Ik vraag hem of hij een uitkering heeft aangevraagd want dit is toch immers niet nodig.
Hij wacht op de beslissing van het UWV over een Wajong uitkering, maar dat duurt lang.. ‘En een voorschot…?’, ga ik weer door. Dat bleek maar 2 x 100 euro geweest te zijn en was op. ‘Het welzijnswerk? Die moeten wat voor je kunnen doen.’ Ik geef niet op. ’Nou’, zegt hij, ‘mevrouw…’ En uit zijn wat misprijzende gezichtsuitdrukking begrijp ik dat hij dat alles al heeft geprobeerd. Ik val stil.

Hij zou graag wat hebben voor een broodje, maar ik heb niks bij me en zeg hem dat ik alleen maar foto’s maak. Hij kijkt me aan: ‘Het liefst gooi ik een steen door het politiebureau, dan zit ik in ieder geval droog.’’ Dat begrijp ik maar raad hem aan om echt naar de Kessler te gaan en vooral ook terug naar het UWV, en desnoods daar voor de deur te gaan liggen. ‘Ach’’, zegt ie, ‘ik ga weer door, ik ben moe’’, en voor ik kan reageren stapt hij weer op en fietst weg.

Als ik even later mijn hand in mijn jaszak steek voel ik 2 euro, net genoeg voor een broodje van de AH. Ik loop snel in de richting waarin hij wegreed, maar zie hem nergens meer. Ik maak nog wat foto’s van het schoolgebouw en loop dan naar huis, denkend aan de studentenwoningen die de projectontwikkelaar daar wil. Hoeveel ze ervoor betaald hebben, hoeveel ze ervoor zouden vragen en hoeveel ze ermee willen verdienen.

Maar vooral aan de jongen die net van me wegfietste. Had ik niet… en vloek.