De Andere kant

Jacob Schaap

22-05-2017

Hij is als lucht.
Volwassenen lopen hem voorbij en zelfs de andere kinderen keuren hem geen blik waardig.
Het jongetje op de hoek is boos; geen wonder, het lijkt me verschrikkelijk om voor niemand te bestaan.

"Please mister, I am hungry."

Terwijl mijn schuldgevoel naar de oppervlakte borrelt, kies ook ik ervoor om hem niet te horen.

De schaterlach die me tegemoet komt als ik de supermarkt uit loop, lucht me op.
Het jongetje, net nog zo boos, is vrolijk aan het spelen en blijkbaar mag de hele wereld dat weten.
Het duurt even voordat de krankzinnigheid in zijn lach tot me doordringt.
Ik zie het plastic zakje waar hij mee speelt, er zit nog lijm op zijn snoet.

Als ik vrienden vertel hoe fantastisch Kenia is meen ik ieder woord.
Maar diep van binnen hoor ik jongetjes die alleen nog lachen als ze de wereld even niet meer voelen.