De realiteit

Catharina Gerritsen

25-03-2017

Ik loop door de buurtsupermarkt en glimlach. Mensen die allemaal zo van elkaar verschillen maken op alle mogelijke manieren grappen met elkaar en helpen elkaar. Wat is het toch fijn hier, denk ik. Wij leven samen.

En dan bekruipt mij de gedachte dat ik een roze bril op heb. Dat is slecht, jij gutmensch, té optimistisch, weergalmt het in mijn hoofd.

Ik vertrouw mijn eigen blik niet meer, het voelt alsof ik de controle erover verlies. Stigmatiserende woorden uit de media herhalen zich in mijn hoofd, krampachtig probeer ik ze te verdrijven. Er zijn mensen die zo denken over anderen, spookt het door mijn hoofd. Die mensen zien als ‘plaagdieren’, of nog erger. Zou iemand hier ook zo denken? Het maakt mij ineens verdrietig.

Niks is meer neutraal.

De wereld die we met onze eigen ogen zien, wordt overschaduwd door de berichtgeving over die wereld. Het voelt soms alsof de wereld van het nieuws en de social media echter is geworden dan die waar wij elke dag doorheen lopen. Problemen die niet bestaan, tsunami’s die niet komen. Onze blik is gekaapt door diegenen die views, zetels of likes winnen door angst in onze oogleden te planten. Taal is iets machtigs, woorden die niet van mij zijn blijven hangen en herhalen zich in mijn hoofd.

Ik zou zo graag mijn wereldbeeld hiervan willen terugkapen. Van de media, van de politiek. Een blanco vel willen zijn dat gevuld kan worden door ervaringen van mijzelf, de mensen om mij heen en diegenen die ik tegenkom.

Niks is meer neutraal. Maar misschien is dat het ook nooit geweest?