Dit is geen mooie straat

Fenneke Wekker[i]

10-09-2017


Dit is Enright Avenue;  een rustige straatje in het slaperige, hete stadje  St. Louis, in Amerika. Hier woon ik tot december.

Er is ogenschijnlijk niets mis met deze straat. Integendeel. Zo op het eerste oog zou je zelfs denken: als ik in zo’n prachtige straat in Amsterdam zou wonen, dan was ik miljonair. Hier in St. Louis liggen de dingen wat anders. Hier is ‘what you see’ niet helemaal ‘what you get’…

In het grote huis waar ik woon, bijvoorbeeld, staan binnen geen meubels. Nou, één tafel dan en twee stoelen. We wonen hier met vijf mensen en hebben samen vier borden, drie kopjes en een handjevol bestek. We hebben wel zes pannen, maar niemand kookt. Voor eten heeft niemand hier in huis tijd; mensen  moeten  werken – letterlijk dag en nacht, zeven dagen per week. Mijn 54-jarige huisgenoot heeft twee uur per week vrij.  ‘Weet je hoeveel tijd ik mij bespaar door niet meer te eten?’ vroeg hij toen hij zag dat ik aan het koken was in de praktisch lege keuken.  Hij eet zelf één keer in de drie dagen, en hij drinkt thee. Dat houdt hem op de been en daardoor verdient hij voldoende geld om zijn kamer te betalen en te sparen voor een betere toekomst. ‘Want dit houd ik niet lang meer vol. Zo kan ik niet oud worden,’ zegt hij.

In het huis aan de overkant hangen geen gordijnen, maar gerafelde lappen voor de ramen. Ik dacht eerst dat er alleen één hele oude man woonde. Hij zat uitgemergeld op de veranda voor zijn huis, te dommelen in zijn schommelstoel. Maar de dagen erna zag ik zeker nog tien mensen het huis uitkomen, kinderen, moeders met obesitas, een paar oma’s.

Ik heb nog nooit zo goed armoede kunnen zien als hier in St. Louis, in the Mid-West. Armoede, terwijl mensen negentig uur per week werken. Al het geld gaat op aan de stenen van het huis, de tuin en de auto. Er is nauwelijks openbaar vervoer, fietsen vindt men hier ‘a good way to die’; zonder auto kun je niks. En als je ziek wordt of je been breekt, dan ben je verloren. De meeste mensen hebben de $800,- niet die je contant moet afrekenen bij de eerste hulp. ‘Mensen sterven op die manier in hun huis,’ vertelt mijn huisgenoot. ‘Als je ziek wordt of zelfs als je van de trap valt, dan is het afgelopen.’ 

Toch hoef je niet ver te lopen, eigenlijk maar zo’n 50 meter, om ook een grote rijkdom en welvaart te zien; goed onderhouden huizen, fitte, stralende, goed geklede mensen, nog wat extra auto’s op de oprijlaan. Kijk maar, daar, achter dat hek. Dat hek midden in mijn straat, zie je het? Met die paaltjes ervoor om het nog extra te beveiligen; te beveiligen tegen de mensen aan ‘mijn’ kant van de straat natuurlijk.  Want oh, dat was ik nog vergeten te zeggen – of sprak dat al voor zich? – alle mensen die aan deze kant van het hek wonen, zijn zwart.




[i] Fenneke Wekker houdt ons de komende maanden op de hoogte van haar ervaringen in St. Louis, Missouri, USA.