Ghetto Chick

Eva Agelink

25-02-2017

“Zo, een echte ghetto chick dus,” werd er lachend geroepen door een van mijn studiegenoten toen ik vertelde dat ik was doorgestroomd vanaf het VMBO-T. De rest van de klas lachte met hem mee. Om een ongemakkelijke situatie te voorkomen grinnikte ik ook een beetje. Zachtjes lachend en verbaasd keek ik om me heen en vond de ogen van mijn docent. Zij besloot mijn blik te negeren en keek snel weg. We gingen over tot de orde van de dag. 

Toen ik het lokaal uitliep dacht ik met een vervelend gevoel terug aan het moment van de opmerking. Ik vroeg mezelf af waarom ik me zo voelde, ik had immers toch ook meegelachen? Misschien had ik achteraf toch een andere reactie verwacht, iemand die zou zeggen: “Wauw goed zo Eva!” Al was het maar omdat zo weinig mensen die van het VMBO-T komen sociologie studeren.

Ik ging bij mezelf te raden in een poging de reactie van mijn studiegenoot te verklaren. De gedachten spookten door mijn hoofd. Is “ghetto chick” echt het eerste waar ze bij mij aan denken? Komt het omdat ik te weinig moeilijke woorden gebruik? Draag ik teveel make-up? Vallen mijn Nikes uit de toon? Zijn het mijn knot en gouden oorbellen? Of heb ik de hele situatie simpelweg verkeerd begrepen en stel ik me aan? Hoe lang ik er ook over nadacht, ik kon het antwoord niet vinden en de onzekerheid bleef.  Mijn verschijning was voor anderen te verklaren en te benoemen: “ghetto chick”, maar waarom precies zal ik nooit helemaal zeker weten.

Waar ik eerder met de grootste trots als echte UvA student naar college ging, bekroop mij op de terugweg naar huis een gevoel van teleurstelling. Want met hoeveel trots was ik thuis gekomen als ik wel een positieve reactie had gekregen en niet dit label? En als het dan moest gebeuren, hoeveel verschil had de docent kunnen maken door in te grijpen? Had die niet de taak om er een leermoment van te maken door uit te leggen dat een dergelijke opmerking - op z’n zachtst gezegd - niet echt past binnen een opleiding sociologie? Ik besefte me dat de stigma’s die aan de opmerking kleefden nu waarschijnlijk aan iedereen voorbij waren gegaan. En tot het aan me begon te knagen, gold dat in eerste instantie eigenlijk ook voor mij. Eenmaal uit de trein gestapt liep ik evengoed met opgeheven hoofd naar huis, want ik wist dat ik en alle andere ambitieuze VMBO’ers het tegenovergestelde van een dergelijk stigma verdienen.