Gloria in Excelsis Deo

01-10-2018

Lea Klarenbeek

Het is herfst, en dat betekent voor mij het begin van het repeteren voor kerstconcerten. Al zo’n 20 jaar zing ik rond kerst meestal meerdere concerten. Een kerst zonder kerstmuziek is voor mij een kerst niet geleefd. Dit jaar heb ik me, tijdens mijn tijdelijke verblijf in New York, aangesloten bij de Greenwich Village Chamber Singers. Op het programma staan onder andere een mis, gecomponeerd door William Byrd in de 16e eeuw:

‘Eer aan God in den hoge,
En vrede op aarde aan de mensen die Hij liefheeft’

De meeste kerstmuziek, op wat Jingle-bell-achtigen na, is diep religieus. Maar ik ben helemaal niet religieus. Over ‘Kerstige’ thema’s als winterse kou, nieuw leven, en vrede op aarde zing ik graag en zonder gewetensbezwaar. Maar is het niet een beetje vreemd om zo De Heer te prijzen, waar ik zelf eigenlijk niet in geloof?

‘Ik geloof in de éne, heilige, Katholieke en Apostolische kerk.
Ik beleid één doopsel tot vergeving van de zonden.
Ik verwacht de opstanding van de doden,
En het leven van het komend Rijk.’

Ik verwacht geen opstanding van de doden, en ik geloof al helemaal niet in één, heilige, katholieke kerk. Sterker nog, ik heb eigenlijk best wel morele bezwaren tegen het instituut van de katholieke kerk, waar vrouwen geen priester mogen worden, waar homo’s niet mogen trouwen, en waar misbruik in de doofpot wordt gestopt. Zou ik hier nu principieel mijn mond moeten houden?

Toch komt het allemaal vrijwel moeiteloos over mijn lippen, en krijg ik kippenvel als ik, in een kerk, sta te repeteren met nog 30 anderen en wij met onze stemmen zuivere akkoorden vormen. Van samen muziek maken zou ik bijna religieus worden.

Lam Gods,
Dat de zonden der wereld wegneemt,
Geef ons vrede.