Liefde mag er zijn


Rosa in ’t Hout

02-06-2018

Toen ik haar ontmoette op een festival wist ik het vrijwel meteen, al had ik daar nooit eerder over na gedacht: ik val op meisjes. Ik zat op dat moment nog in een relatie met een jongen die erg christelijk was. Hij had mij al een aantal keren duidelijk gemaakt dat hij mensen die op hetzelfde geslacht vielen een beetje vies vond. Ik heb daarom mijn seksualiteit en mijn gevoelens voor haar lang verborgen gehouden. Op een gegeven moment kwam hij er natuurlijk achter. Zoals verwacht had hij het nog moeilijker met het feit dat ik verliefd was geworden op een meisje dan dat ik verliefd was geworden op iemand anders. Toen we uit elkaar gingen heb ik erg veel haat over me heen gekregen. Ik kreeg elke dag meerdere berichtjes van klasgenoten over hoe walgelijk ze het vonden dat ik niet aan het plaatje van jongen-meisje-huisje-boompje- beestje voldeed.

Inmiddels ben ik anderhalf jaar samen met mijn vriendin en stapelverliefd. Maar we krijgen er tot op de dag van vandaag reacties over. Als we, zoals elk ander ‘normaal’ koppel, hand in hand over straat lopen of elkaar een kus geven tijdens het afscheid nemen bij de bus, zijn er altijd wel mensen die raar naar ons kijken, of jongeren die “what the fack” naar elkaar fluisteren. Ik heb er iets minder moeite mee om dit van mij af te zetten dan mijn vriendin. Soms houden we daarom bewust elkaars hand niet vast tijdens het lopen of geven we elkaar een snelle kus in de hoop dat niemand het ziet. De mensen die het niet eens zijn met onze relatie, of met homorelaties in het algemeen, beïnvloeden dus elke dag hoe we ons gedragen in het openbaar. Mijn vriendin en ik moeten onszelf er steeds aan herinneren dat we ‘anders’ zijn en dat sommige mensen zich niet prettig voelen in onze aanwezigheid.

Natuurlijk begrijpen wij ook dat dit nou eenmaal de mening van sommige mensen is en dat we die niet kunnen veranderen. Dit zal dus altijd iets blijven waar we tegenaan zullen lopen. Wel proberen we ons er zo min mogelijk van aan te trekken omdat wij ook gewoon een stel zijn, die zich als elk ander stel wil gedragen. We willen ons geluk met elkaar kunnen delen, ook als we onder de mensen zijn. Dat is nou eenmaal hoe liefde werkt, denk ik. Je wilt je niet hoeven inhouden of je schamen om het feit dat je niet aan een bepaald plaatje voldoet. En dat wil ik ook graag meegeven aan andere koppels die hier misschien af en toe last van hebben.

Liefde mag er zijn, in welke vorm dan ook.