Brief aan mijn smartphone

Lisa Smal

09-11-2018


Lieve Smartphone,

Een tijdje geleden moest ik je inleveren voor een vak dat ik volg aan de UvA. We hebben een week zonder elkaar geleefd, en daar wil ik graag iets over kwijt.

Van te voren dacht ik dat ik je meer zou missen, maar zonder jou leven viel best wel mee. Eigenlijk voel je net als een relatie die je niet durft te beëindigen. Je denkt dat je niet zonder hem of haar kan. Maar als je dan eindelijk de knoop hebt doorgehakt, blijkt dat je je ook best redt zonder je soulmate. Sterker nog, je komt er al snel achter dat hij of zij nooit je soulmate is geweest.

Dit gevoel heb ik nu ook een beetje met jou. Ik dacht dat je belangrijk was in m’n leven, maar dat valt best mee. Ik vermaak me prima zonder jou. Ik mis je bijna nooit.

Maar soms wel. Ik was de verjaardag van m’n beste vriendin vergeten omdat ik ’s ochtends geen melding kreeg. Ik kon geen eten bestellen toen ik thuis kwam na een werkdag van 11 uur dus toen moest ik toch nog boodschappen doen en koken. Ik kon DuWo niet bellen toen ik geen warm water had. Als jij er was geweest had ik een stuk sneller lekker warm kunnen douchen. Gelukkig waren deze kleine praktische irritaties goed te overzien.

Eigenlijk heb ik maar één inzicht gehad deze week. Ik ben niet verslaafd aan jou, maar aan werken. Ik heb helemaal geen tijd gehad voor nieuwe inzichten, omdat ik helemaal geen extra tijd kreeg door jou in te leveren. Ik heb je nooit zo veel bekeken omdat ik te druk was met andere dingen. Ik ren van afspraak naar afspraak. Ik had helemaal geen tijd voor jou.

Daarom heb ik ontslag genomen. Ik wil meer tijd met je doorbrengen. Ik wil meer hersenloos facebook scrollen. Ik heb je onderschat.

Iedereen dacht dat ik zonder jou productiever zou zijn. Maar ik ben door onze break erachter gekomen dat ik té productief ben. Ik heb het te druk. Effectiviteit en efficiëntie worden nogal overschat in onze maatschappij. Ik denk dat meer kattenfilmpjes kijken heel goed zou zijn voor mij en veel van mijn leeftijdsgenoten. Je hoeft niet altijd te werken en te presteren om iets waard te zijn.

Daarom wil ik je smeken om me terug te nemen. Ik wil onze relatie nog een kans geven. Misschien ben je meer zoals dat ex-vriendje waarvan je later denkt: “Shit, zo’n goede jongen als hij ga ik nooit meer vinden!”

Ik denk dat we elkaar gelukkiger kunnen maken dan we deden. Ik zal je meer tijd en aandacht geven, en dan kan jij er misschien voor zorgen dat ik tien minuten stil blijf zitten terwijl je me slow motion filmpjes laat zien van mensen die televisies van gebouwen gooien. Wil je alsjeblieft weer met me Netflixen en chillen?

Liefs, Lisa