Regels voor verdriet

Tekening: Lisa Smal

Lisa Smal

21-09-2018

Aan iedereen die wel eens verdrietig is geweest,

Ik wil mijn excuses aanbieden voor de keren dat ik sorry heb gezegd. Ik heb sorry gezegd omdat ik moest huilen. Ik heb sorry gezegd omdat ik dacht dat mijn verdriet te veel was. Ik heb sorry gezegd omdat verdriet me heeft afgeleid. Ik neem het allemaal terug.

Ik moet wel eens huilen als de avocado’s op zijn in de Albert Heijn. Ik word al maanden elke ochtend verdrietig wakker omdat ik een man mis met wie ik nooit echt iets heb gehad. En dat is oké. Verdriet mag er in elke vorm zijn.

Dit klinkt misschien logisch, maar dat is het niet. In onze maatschappij is het uiten van verdriet onbewust gebonden aan strenge regels. Je mag je ziek melden of vrij nemen van je werk als je een klinische depressie hebt, maar niet als je favoriete voetbalclub heeft verloren. Je mag huilen in het openbaar als je oma is overleden, maar niet als je konijn dood is. Je mag een tentamen missen als je griep hebt, maar niet als je hart gebroken is. Terwijl bijna iedereen weet hoe vreselijk liefdesverdriet in de weg kan zitten. Ik kan me beter concentreren met griep, dan met liefdesverdriet. Verdriet houdt zich niet aan regels.

Aan iedereen die zich wel eens heeft geschaamd voor zijn of haar gevoel; Aan iedereen die het huilen wel eens heeft ingehouden; Aan iedereen die zich wel eens een aansteller heeft gevoeld,

Laten we ophouden ons te verstoppen. We kennen het allemaal. We piekeren, missen en verlangen. We zijn allemaal wel eens eenzaam. We hoeven niet altijd te lachen. Laten we ruimte maken voor verdriet.

Aan iedereen die wel eens verdriet heeft; Aan iedereen,

Ik wil me niet meer sterker voordoen dan ik ben. Ik wil niet dat jij je sterker voordoet dan je bent. Als we leren dat verdriet in alle vormen en maten onderdeel is van het leven, hoeft verdriet geluk niet meer in de weg te staan. Verdriet bestaat naast geluk.

Lief verdriet,

Je mag er zijn.