Niemandsland




    Vrij en Moedig?

Fenneke Wekker

9-12-2016


‘Are you free enough to be brave?’, 
riep de zanger van ConBrio afgelopen week tijdens een waanzinnig optreden in Paradiso.

Yeah!!’, schreeuwde de Amsterdamse menigte uitzinnig.
Het duizelde me.
Hoe kun je op deze vraag nu zo eenvoudig antwoord geven?

‘Are you brave enough to be free?’,
draaide de zanger zijn vraag om.

‘Yeah!!!’, krijste het publiek nu.
De muziek stampte, mensen om me heen begonnen uitbundig te dansen.
Echt waar? Durven jullie echt vrij te zijn?

‘I’m not sure!’, riep ik in m’n eentje naar de zanger.
‘But this is the land of the free, and the home of the brave,’ zong de zanger als antwoord.

Is dat zo? dacht ik.
Wij, Vrije Mensen; hoe moedig zijn wij? En hoe vrij zijn we eigenlijk?

Het ritme werd dwingender, en het publiek sprong als één man op en neer.
‘Dit is zó gaaf!’ schreeuwde mijn vriendin.
Onwillekeurig begon ik mee te springen, alsof de beweging van de massa me optilde.
Een echte keuze had ik ook niet: ik wilde geen klap of trap krijgen van al die wild zwaaiende armen en benen om me heen.

Hoe vrij ben je, als je niet eens stil kunt staan om even rustig na te denken? schoot er door mijn hoofd.
Hoe vrij zijn we, als we ons eigenlijk mee moeten laten slepen door de massa?
Niet meegaan, tegen-bewegen, het risico nemen vertrapt te worden, daar is moed voor nodig.
En ik geloof niet dat ik die moed in grote mate bezit.

Dan ben je dus inderdaad pas vrij als je moedig bent.
Als je niet (meer) bang bent voor klappen, kun je stil blijven staan in een hysterische massa.
Dan kun je het risico nemen om je eigen ritme te volgen.

‘Are you brave?!’. Nee, zanger, we zijn vooral braaf.
‘Are you free?!’. Nee, zanger, we zijn zo graag onvrij.

We schreeuwen en klappen met je mee, omdat het zo fijn is om onderdeel van dit feest uit te maken.
We willen niet alleen.
We willen niet stil staan en denken.
We willen meegaan met de rest
en niet vertrapt worden.