Zou ik me aanpassen?

26-09-2017

Lea Klarenbeek

Met een vriendin belandde ik in een gesprek over hoofddoeken. Zelf ben ik erg voorstander van dat iedereen vooral moet dragen waar hij of zij zin in heeft, en uiting moet kunnen geven aan de dingen die hij of zij belangrijk vindt. Mijn vriendin was het daar wel mee eens, maar vond het idee van een hoofddoek toch ook ingewikkeld. “Want”, zei ze uiteindelijk, “als ik naar een land zou verhuizen waar een hoofddoek normaal zou zijn, zou ik me toch ook aanpassen?”

Ik heb het ‘ik-zou-me-toch-ook-aanpassen’-argument meer gehoord, vaak aangevuld met verhalen over vakanties waarbij de gebruiken van de lokale cultuur tijdelijk worden overgenomen, uit respect en omdat je nou eenmaal te gast bent.

Het zet mij aan het denken: Stel, Nederland raakt in een diepe crisis: oorlog, werkloosheid, of wat voor redenen dan ook zouden me ertoe zetten om naar een ander land te emigreren. Stel dat de cultuur in dit land in grote mate verschilt met wat ik gewend ben, en wat ik belangrijk vind in het leven. Stel, ik zou me hier permanent vestigen, een nieuwe nationaliteit aannemen, en dus niet een bezoeker maar een permanente burger worden van dit land. In dit land zijn alle burgers, ongeacht hun cultuur, religie, etnische achtergrond, geslacht of seksualiteit, gelijk voor de wet.

Stel het zou in dit land gebruikelijk zijn dat mensen enkel doorzichtige plastic kleding dragen. Niemand vindt dit raar. Het dragen van doorzichtige kleding is niet verplicht, maar niet-doorzichtige kleding veroorzaakt nogal wat ophef omdat het de indruk wekt dat je iets te verbergen zouden hebben. Zou ik me aanpassen? Stel het zou gebruikelijk zijn om bij elke sociale gelegenheid een soort hallucinogene drug te gebruiken. Natuurlijk is het niet verplicht om het te gebruiken, maar je wordt uitgemaakt voor saaineus als je hier niet aan mee doet, en het is aanzienlijk moeilijker om vrienden te maken. Zou ik me aanpassen? Stel het zou gebruikelijk zijn je kinderen van hun 8e tot hun 18e naar een kostschool te sturen, waarbij je ze nooit mag bezoeken. Het is niet verplicht je kinderen naar zo’n school te sturen, maar het vergroot wel aanzienlijk hun kansen op de arbeidsmarkt.  

In hoeverre zou ik me aanpassen?